Monumentalna realizacja Minh Lan Tran (ur. 1997, Hongkong), stworzona dla klatki schodowej Muzeum, poszerza język abstrakcyjnego malarstwa, wchodząc w bezpośredni dialog z architekturą. Ekspozycja potrwa od 20 marca do 30 sierpnia. Miejsce klatka schodowa Muzeum (Warszawa). Praca rozwija się wertykalnie niczym zwój, zbudowana z pojedynczego, dziewiętnastometrowego arkusza naturalnego lateksu. Zawieszona w przestrzeni instalacja działa jak półprzezroczysta membrana – podatna na światło, grawitację i ruch – poprzez którą artystka podejmuje refleksję nad granicą między życiem a śmiercią, materialnością i energią. Lateks, otrzymywany z soku drzewa kauczukowego poprzez nacinanie kory i chemiczne zatrzymanie procesu krzepnięcia, staje się tu materiałem o wyraźnym ładunku symbolicznym. Akt pozyskania tworzywa przywołuje skojarzenia z płynami ciała. Motyw ten łączy się z otaczającym Muzeum krajobrazem miejskim – placem budowy teatru widocznym z klatki schodowej oraz dominującą sylwetką Pałacu Kultury i Nauki. Praca odpowiada na ten krajobraz transformacji, przywołując wizję ziemi wypalonej lub zranionej; „rana” inscenizowana jest światłem przebijającym powierzchnię przez muzealny świetlik. Wybór lateksu odsyła do historii jego produkcji w Wietnamie pod rządami kolonialnymi Francji, gdzie plantacje kauczuku były miejscami skrajnego wyzysku. Na powierzchnię Tran nanosi szelak – żywicę wydzielaną przez samice czerwca lakowego – pozyskiwaną tradycyjnymi metodami. Materiały te, ukształtowane przez ekstrakcję i transformację, wpisują dzieło w kontekst przemocy kolonialnej oraz ekologicznej eksploatacji. Gesty malarskie artystki — rozrywanie, przypalanie, zszywanie, nacinanie i wymazywanie — pozostają zawieszone między troską a przemocą. Posługując się szelakiem, ziemią, ogniem, węglem, kredą i pigmentem, Tran traktuje powierzchnię jako pole abstrakcyjnej negocjacji: plamy i ślady kumulują się w stanie napięcia, pulsując między kruchością a wytrzymałością, nieprzezroczystością a przepuszczalnością. Półprzezroczystość lateksu przywołuje zarówno pojęcie membrany, jak i plazmy; powierzchnia pracy staje się płaszczyzną wymiany zdolną do pochłaniania, uwalniania i regenerowania energii w obrębie architektonicznego i społecznego pola. Abstrakcja zyskuje tu charakter ucieleśniony i temporalny, kształtowany przez ruch, światło i czas. Praca odwołuje się również do buddyjskich koncepcji nietrwałości. Wertykalna orientacja instalacji łączy ziemię i świetlik; precyzyjne usytuowanie względem świetlika pozwala światłu przeniknąć centrum instalacji i opaść ku posadzce, aktywując powierzchnię jednocześnie jako przejście i filtr. Instalacja reaguje na przepływ osób poruszających się po schodach i może być odczytywana zarówno jako wznoszenie, jak i zstępowanie. Realizacja powstaje w podziemiach Muzeum, a jej montaż ma formę aktu wyniesienia z podziemia na powierzchnię i ku górze. Praktyka Minh Lan Tran obejmuje malarstwo, pisarstwo oraz performans. Punktem wyjścia jest kaligrafia; pisanie i zasady choreografii wpływają na kompozycję pracy. Jej twórczość podejmuje tematy niepokojów społecznych oraz duchowo-polityczne formy protestu. Wybrane wystawy: High Art (Seul), François Ghebaly (Los Angeles), Balice Hertling (Paryż), House (Berlin), Sadie Coles HQ (Londyn), Museum of the Home (Londyn), Royal College of Art (Londyn). Wykształcenie: École du Louvre, Uniwersytet Oksfordzki, Courtauld Institute of Art (MA, 2020), Royal College of Art (MA malarstwo, 2023). Kurator Natalia Sielewicz. Dziękujemy za wsparcie naszym partnerom Muzeum jest instytucją prowadzoną przez Miasto Stołeczne Warszawa i Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego Partner Strategiczny: Audi Polska Mecenas Muzeum i Kolekcji: EY Partnerzy Muzeum: Towarzystwo Przyjaciół Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, Puro Hotels Partner Kina: E.ON Polska Partner Edukacji: Fundacja EFC Partner Prawny: Kancelaria DZP Partnerzy medialni: Polskie Radio, PAP, Zwierciadło, Vogue, Onet, Wyborcza.pl Specjalne podziękowania dla Trampoline Association.
